Kupiłeś bilet. Nie kupiłeś prawa do poniżania.

4 min. czytania

Nie tylko dla akademików

- Reklama -

Byłem wczoraj na meczu Podziemia Kredowe CHKS Chełm z Energą Treflem Gdańsk. Z dziennikarskiego obowiązku odnotuję: goście wygrali 3:1. Były emocje, była walka, było rozczarowanie wynikiem. Takie jest życie kibica. Przychodzisz z nadzieją na zwycięstwo, czasem wracasz z porażką.

- Reklama -

Ale z tego wieczoru zapamiętam również coś, czego w hali sportowej być nie powinno. Obrażanie ludzi, którzy stali na boisku.

Zdecydowana większość kibiców przychodzi na mecze, żeby być ze swoją drużyną. Cieszyć się udanym blokiem, poderwać po skutecznym ataku, przeżywać każdą końcówkę. A kiedy nie idzie, pomóc. Choćby oklaskami. Choćby przekonaniem, że następna piłka może jeszcze coś zmienić.

Są jednak i tacy, którzy najwyraźniej traktują trybuny jak miejsce do wyładowania własnej frustracji. Można usiąść, wybrać sobie człowieka i zacząć go poniżać. Głośno, przy innych. Z poczuciem bezkarności, bo przecież kupiło się bilet.

Wczoraj słyszałem takie okrzyki. Mężczyzna, na oko 65-letni, krzyczał w stronę boiska:

„Ty idioto, co robisz?!”

Zareagowałem . Dopiero wtedy zamilkł. Drugi, który mu wtórował, odwrócił się zażenowany.

Próbuję zrozumieć, co daje człowiekowi wykrzyczenie takiej obelgi. Satysfakcję? Chwilową ulgę? Poczucie wyższości nad kimś, kto właśnie popełnił błąd? Bo drużynie nie daje to absolutnie nic. A człowieka, do którego te słowa lecą, po prostu poniża.

Nie piszę o tym, żeby zbierać pochwały za interwencję. Piszę, bo zastanawia mnie, dlaczego w ogóle trzeba dorosłym ludziom przypominać o podstawowych zasadach przyzwoitości.

Co takiego dzieje się w człowieku, że cudzy błąd daje mu poczucie prawa do upokorzenia?

Zawodnik nie skończył ataku. Zepsuł zagrywkę. Spóźnił się do bloku. Można się zdenerwować. Można złapać za głowę, westchnąć, skomentować, że ta piłka powinna wyglądać inaczej. Można krytycznie ocenić grę, przygotowanie zespołu czy decyzje trenera.

Krytyka ma w sporcie swoje miejsce. Zawodowcy podlegają ocenie i doskonale o tym wiedzą.

Tylko co wnosi wyzwisko? Jaką wiedzę o siatkówce przekazuje? W czym pomaga drużynie? Czy po publicznym poniżeniu człowiek nagle wyżej skacze, lepiej przyjmuje i odzyskuje pewność siebie?

Zawodnicy i trenerzy ponoszą zawodowe konsekwencje wyników. Dla trenera seria porażek może oznaczać utratę pracy. Dla zawodnika słabszy okres może oznaczać ławkę rezerwowych, niepewność kolejnego kontraktu, miesiące odbudowywania swojej pozycji. Za sportową koszulką stoi czyjeś życie, praca i odpowiedzialność.

Kibic po meczu wraca do domu. Ma prawo być zły, rozczarowany, nawet przez pół wieczoru analizować niewykorzystaną szansę. Jednak to, co dla niego jest nieudanym sportowym wieczorem, dla człowieka na boisku bywa kolejnym ciężarem, z którym trzeba sobie poradzić.

Odrobina świadomości tej różnicy naprawdę by nam nie zaszkodziła.

Słyszę czasem argument: przecież im za to płacą. Za grę, za trening, za przygotowanie, za reprezentowanie klubu. Oczywiście. Tyle że wynagrodzenie nie odbiera nikomu godności. W żadnym zawodzie.

Spróbujmy wyobrazić sobie własny błąd w pracy. Pomyłkę, gorszy dzień, decyzję, która okazała się nietrafiona. A potem obcego człowieka, który staje kilka metrów dalej i zaczyna nas wyzywać. Przy współpracownikach, przy znajomych, być może przy naszych bliskich.

Nadal uznalibyśmy, że wszystko jest w porządku?

Trybuny też świadczą o klubie. O mieście. O nas. Siedzą tam również dzieci, które uczą się, jak przeżywać emocje, jak znosić porażkę i na co wolno sobie pozwolić wobec drugiego człowieka. Warto pomyśleć, jaką lekcję dostają, kiedy dorośli obrażają, a otoczenie przyjmuje to w milczeniu.

Nie oczekuję, że hala sportowa zamieni się w czytelnię. Kocham sport właśnie za emocje. Za krzyk radości, za napięcie, za wspólne przeżywanie czegoś, czego wyniku nikt nam wcześniej nie zagwarantuje.

Chciałbym tylko, żebyśmy pośród tych emocji pamiętali o człowieku.

Bilet daje ci miejsce na trybunach. Nie daje ci prawa do poniżania kogokolwiek.

A jeśli naprawdę jesteś ze swoją drużyną, zostań z nią również wtedy, kiedy najtrudniej się klaszcze.

Udostępnij ten artykuł
Brak komentarzy